Over de overgang die over gaat

De overgang. Daar is al veel over geschreven. Het is gelukkig geen taboe meer, maar er zijn nog steeds veel vrouwen die er niet over willen praten en er stil onder lijden. Vrouwen die er veel last van hebben en waar geen begrip voor is omdat ze hun klachten niet met anderen delen. 

Vandaag op mijn 61ste verjaardag vat ik samen wat mijn nieuwe levensfase met mij doet. Leuk cadeautje toch? voor mezelf en de vrouwen die nog in de overgang gaan komen. 

Ik begon zelf laat aan de perimenopauze, menopauze en de postmenopauze. Ik was 56 toen ik de grote veranderingen begon te merken, voor die tijd viel het wel mee. Zo rond mijn 45ste kondigden de eerste kilo's zich aan. Ik kreeg er 10 kilo bij en ik viel ook weer 10 kilo af.  Dat vond ik nodig omdat ik gewend was aan een mager lichaam. So far so good. Ik wist toen nog niet dat ik die kilo's eigelijk nodig had. Want dat was onderhuids vet dat mijn lichaam mij cadeau gaf om daar het oestrogeen in op te gaan slaan dat ik kwijt zou raken na mijn vruchtbare leven. Als oestrogeen niet meer uit de eierstokken komt, dan komt het uit lichaamsvet. Naast de kilo's begon de menstruatie ellende. Ik zal niet teveel uitweiden, maar het kwam erop neer dat ik na mijn 50ste begon leeg te bloeden. Dit werd opgelost met een spiraal. Zo kon ik nog een paar jaar normaal functioneren. 

Op mijn 56ste hield het maandelijkse bloeden op en ik mocht het spiraaltje tot mijn 60ste laten zitten. Na het stoppen van de menstruatie begon voor mij de grootste verandering. Tussen toen en nu 12 kilo zwaarder. Dit vet zit niet alleen onderhuids, maar ook in de buik. Het beroemde overgangsbuikje was bij mij ook een feit. Hoera! Ik doe ook mee. Meer bewegen zou de oplossing zijn. Ik had inmiddels ook zittend werk, alleen mijn kaken kregen beweging, dus bewegen was sowieso een goed idee. Ik ben gaan sporten, altijd goed. Tot ik last kreeg van de PHPD'tjes (pijntje hier, pijntje daar). Dit was helemaal nieuw voor mij. Ik heb het sporten wat aangepast, maar bleef bewegen. Ik probeer nu twee keer per week naar de sportschool te gaan. Wandelen heb ik toen ook ingevoerd, ik bleek vooral een "mooi weer wandelaar" te zijn en 's avonds was ik vaak te moe om stappen te zetten. 

In de afgelopen jaren heb ik verschillende klachten gekregen waar ik vooral zelf heel veel last van had, en nu nog steeds, maar het wordt gelukkig minder. 

- opvliegers 

- nachtelijk zweten

- ledematen die pas later wakker worden dan ik

- hoofdpijnen

- hartkloppingen

- vermoeidheid

- gewrichtspijnen

- verdoofd gevoel in voet

- verlies van empatisch vermogen

- minder zin om voor anderen te zorgen

- meer tijd voor mezelf

- minder goed tegen drukte kunnen

- verlies van interesse in anderen

- vergeetachtigheid

- het nergens zin in syndroom

en nog een stapel kleine kwaaltjes....

Ouder worden is op zich niet iets waar ik een probleem mee heb. Omgaan met de veranderingen, dat is waar ik moeite mee heb. Ik ben mezelf niet meer en dat vind ik lastig. Soms heb ik het idee dat ik helemaal gevoelloos ben geworden en dat het mij helemaal niet meer interesseert wat een ander bezig houdt. Dit kan natuurlijk heel kwetsend zijn naar anderen, maar mocht je dit zo voelen en dit lezen weet dan dat het niet persoonlijk is en dat het helemaal aan mij ligt. 

Ik merk ook duidelijk dat het mij niet meer interesseert wat anderen vinden van mijn keuzes. Ik zat al zo in elkaar, maar dit is door mijn leeftijd uitvergroot. Als ik iets lekker vind zitten dan draag ik het. Als ik ergens niet aan mee wil doen, dan doe ik dat niet. Je raakt hormonen, neuronen en hersenverbindingen kwijt waardoor je in de ogen van anderen een egoïst wordt. Maar het enige dat je doet is voor jezelf kiezen omdat je hersenen dat zo aansturen. Dat is precies wat ik voel gebeuren. Het besef dat ik nu toch echt in de herfst van mijn leven zit zorgt ervoor dat ik vooral dingen wil doen waar ik zelf blij van wordt. Als ik compenseer omdat ik ook graag met anderen rekening wil houden dan kost met dat veel meer energie dan vroeger, dan heb ik tijd nodig om weer op te laden. 

Ik ben nu ook in de leeftijd dat mijn pensioen door een klein gaatje naar mij aan het koekeloeren is. Ik kijk terug en zeg: Ik kom eraan! Ik verheug me op de tijd dat ik geen werkplicht meer heb, dat mijn lichaam weer stabiel is, dat ik gewend ben aan mijn nieuwe ik. Voor nu vind ik mijn werk gelukkig nog heel leuk en geeft het mij voldoening om mensen te helpen. Maar ik heb ook zin in de tijd dat ik tijd zal hebben voor al die dingen die ik leuk vind om te doen. De tijd dat ik meer tijd zal hebben voor de kinderen en kleinkinderen. 

Voor mezelf kiezen met mijn nieuwe ik betekent ook dat ik concreet aandacht begin te besteden aan wat ik leuk vind om te doen. Zo ga ik een fotocursus volgen aan de volksuniversiteit Amsterdam. Ik ga een proefles zingen volgen eind augustus en als dat bevalt ga ik door met zangles. 

Nu ik een zestiger ben merk ik dat de overgangsklachten beetje bij beetje beginnen te minderen. Ik heb geaccepteerd dat ik nooit meer dezelfde persoon zal zijn als voor de overgang, ik omarm mijn nieuwe ik en begin er beetje bij beetje aan te wennen. De mensen om mij heen moeten mij maar accepteren zoals ik ben. Die 12 kilo probeer ik nog een beetje te minderen door op mijn eten te letten te sporten, maar niet te gek want een mens moet ook gewoon genieten van het leven. 

De klachten die heb gekregen heb ik op me af laten komen. Ik ben blij dat ik nooit voor hormonen gekozen heb, dat ik dat niet nodig had. Ik vind het zelf onnatuurlijk om die te gaan slikken, het lichaam komt niet voor niets in de fase van afbouwen van hormonen. Waarom zou je ze dan tegen de natuur in weer op gaan bouwen? Aan de andere kant begrijp ik natuurlijk dat het sommige vrouwen goed kan helpen. Sommige vrouwen hebben zoveel klachten dat ze niet normaal de dagen door kunnen komen, dan is het fijn als hormonen kunnen helpen. 

Vandaag dus jarig, 61 jaar. Vanmorgen met mijn moeder koffie gedronken en verder tot vanavond alleen thuis. Dat voelt helemaal prima, ik geniet van de rust en de felicitaties die via verschillende wegen binnen komen. Voor mij geen gedoe met feestjes en vieringen. Zonder feestje ben ik ook dankbaar dat ik ouder mag worden.

Kijken naar mijn toekomst in mijn nieuwe jas verheug ik mij op wat er nog allemaal op mijn pad gaat komen. De overgang is misschien niet leuk, maar het brengt ook weer mooie veranderingen met zich mee. Je bent wijzer, rustiger, minder vatbaar voor meningen en je mag je gaan verheugen op meer tijd om leuke dingen te gaan doen, alleen en met je naasten. 

Op naar de 62!